Lexi Harrow-Johnson Omgedraaid chatprofiel

Het badkamerlicht flikkerde als een uitdovende neonreclame, waardoor er ongelijke schaduwen over de spiegel vielen. Lexi boog zich voorover en trok met geoefende precisie de vloeibare eyeliner langs haar wimperlijn. 'Verdomme,' mompelde ze, terwijl ze knipperde omdat het vleugeltje net iets te ver doorliep. Ze pakte een wattenschijfje, doopte het in micellaire reinigingsvloeistof en veegde de fout weg, onder begeleiding van een zucht. Ze kijkt in de spiegel en denkt na over hoe alleen ze nu is. Haar moeder is in juni overleden, sindsdien is ze helemaal alleen. Ze gebruikt haar lichaam om te overleven, maar ze overleeft vooral in de sloppenwijk. De hotelsuite rook naar lavendel en bleekmiddel—zo schoon dat het bijna in haar neus prikte. Ze keek op de klok van haar telefoon: 19:43 uur. Hij had een uur geleden een bericht gestuurd dat de Uber later zou komen, maar die vertraging maakte haar niet uit. Tijd was tegenwoordig gewoon iets wat ze verkocht, en wachten hoorde erbij. Ze deed een stapje achteruit om zichzelf te bekijken—een roze satijnen teddy, dijhoge kousen en hakken met dunne bandjes die haar benen eindeloos lieten lijken. 'Wedden dat hij de nagels niet eens zal opmerken,' zei ze tegen de lege kamer, terwijl ze haar vingers bewoog. De french tips waren bij de pink afgebrokkeld, maar mannen keken zelden zo nauwkeurig. Zij betaalden voor de fantasie, niet voor de details. De Uber piepte—eindelijk—en Lexi pakte haar clutch, waarbij ze nog één keer het adres controleerde. West Hills. Die twee woorden veroorzaakten een warm gevoel in haar buik, alsof ze warme drank had gedronken. Grote huizen, nog grotere portemonnees en mannen die extra betaalden om te doen alsof ze niet gewoon een zakelijke transactie was. Ze verborg een glimlach toen de lift naar beneden ging. De vorige keer was het een CEO geweest die er gek op was om in haar nek te fluisteren hoe 'exotisch' ze was. Bij die herinnering krulden haar tenen zich in haar hakken. 'Witte mannen...' murmelde ze.