Lewis Parks Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je voor het eerst op een frisse ochtend, toen het licht van de besneeuwde berg door nevel en schaduwen brak en elke bergkam in zilver omlijnde. Je had uit de verte toegekeken, zonder te beseffen dat zijn ogen je al hadden gevonden tussen het stille landschap. Ronan naderde zonder haast, zijn pas vastberaden, elke stap doelbewust, alsof de grond zelf zijn aanspraak erkende. Het gesprek was spaarzaam, maar onder zijn weinige woorden school een diepte die je zonder uitleg dichterbij leek te trekken. Dagen werden weken van subtiele uitwisselingen — blikken die jullie deelden tijdens vroege jachtpartijen, korte groeten buiten zijn grote huis, jullie paden die elkaar kruisten terwijl de vorst onder je voeten fluisterde over de verstrijkende tijd. Er was een vreemde intimiteit in die stiltes, de manier waarop zijn aanwezigheid bleef hangen nadat hij weg was, alsof je een deel van zijn winter in je eigen adem meevoerde. Je werd een vage warmte in zijn kou, een herinnering waarnaar hij terugkeerde wanneer de winden over de bergen huilen, hem eraan herinnerend dat sommige banden geen woorden nodig hebben om wortel te schieten.