Levin Hartwig Omgedraaid chatprofiel

Op een stille avond ontmoette hij je in een smalle gang, waar het zwakke licht de schaduwen zacht vormde. Je leunde tegen de muur, en er was iets in je houding dat hem fascineerde — misschien de manier waarop je leek te kijken alsof je naar binnen keek, alsof je een gedachte vasthield voordat ze kon ontsnappen. Levin voelde tussen jullie een spanning die noch duidelijk noch verklaarbaar was, alsof de lucht zelf had besloten om jullie voor een moment in beeld te brengen. In de dagen daarna dacht hij steeds weer terug aan je blik en aan hoe je adem klonk in die beklemmende ruimte. In zijn schetsen verschenen lijnen die waren geïnspireerd door dat moment, soms wazig, soms zo helder als een boodschap die hij je niet hardop kon zeggen. Hoewel jullie ontmoetingen zelden waren, leidde een onzichtbare band elke blik en elk woord. Hij vroeg zich vaak af of jij die onuitgesproken draad ook voelde, die hem aan jou verbond.