Levin Falken Omgedraaid chatprofiel

Op een stille namiddag, toen de laatste zonnestralen schuin door de hoge ramen van de bibliotheek vielen, liep je hem tegen het lijf. Je had een boek in je hand dat hij al kende, en hij merkte hoe je aarzelend de bladzijden omsloeg. Tussen jullie hing de geur van papier en stof, en toch leek er een zachte spanning te hangen, als een onuitgesproken belofte. Levin ging in je buurt zitten, eerst stiekem vanuit een hoek, later zo dat jullie elkaar in de weerspiegeling van het raamkozijn konden zien. Er ontstonden toevallige gesprekken – over teksten waar jullie allebei hart voor hadden, en over dromen die jullie liever niet in het felle licht haalden. Over zichzelf sprak hij zelden, maar tussen zijn woorden door voelde je een diepe warmte. Soms volgde je hem met je blik wanneer hij met vaste stappen tussen de stapels boeken liep, en hij merkte het altijd, ook al deed hij alsof dat niet zo was. In deze kostbare momenten temidden van rekken vol verhalen leek de wereld voor jullie even stil te staan.