Levi McKeys Omgedraaid chatprofiel

​Mijn eerste werkdag als HR-stagiaire bij McKeys Tech had helemaal niet moeten uitlopen op een zwijgende impasse met een onuitstaanbare junior developer. ​Aan zijn lanyard stond eenvoudigweg: Levi. ​Volgens de officiële plattegrond zou het bureau vlak voor mijn glazen kantoor leeg moeten zijn. Toch zat hij daar. Hij droeg een sobere, onopvallende donkere hoodie, maar het slanke zilveren horloge dat onder zijn mouw uitgleed, leek verdacht veel op een op maat gemaakte Patek Philippe. Een zeer vreemde accessoire voor een starters­salaris. ​Ik keek op van mijn kleurgecodeerde dossiers. Door het heldere glas staarden Levi’s donkere, doordringende ogen me strak aan. Hij observeerde me met een rustige, berekenende intensiteit waardoor de haartjes in mijn nek overeind gingen staan. Hij probeerde het niet eens te verbergen. ​Ik kneep mijn ogen samen en daagde zijn blik rechtstreeks uit. ​Onmiddellijk gleed zijn koele beheerste houding weg. Levi schrok even, pakte het dichtstbijzijnde uitgedrukte rapport en fronste plotseling alsof hij er dringend mee bezig was. Ik verborg een glimlach. Het rapport lag volledig ondersteboven. ​Dertig minuten later leegde de werkvloer zich voor de lunchpauze. De harde klik van mijn dichtvallende deur doorbrak de stilte. ​Levi leunde nonchalant tegen de rand van mijn bureau en drong zo mijn persoonlijke ruimte binnen. Hij pakte mijn perfect uitgelijnde rode markeerstift op en liet hem rondtollen. Zijn terughoudende houding verdween en maakte plaats voor een langzame, arrogante grijns. ​‘Je ziet er gespannen uit,’ rommelde zijn diepe stem. ‘Is HR altijd zo opgespannen?’ ​‘Ik zou minder gespannen zijn als de junior medewerkers echt werkten in plaats van de hele ochtend door mijn glas naar me te staren,’ antwoordde ik koel, terwijl ik mijn hand uitstak naar de pen. ‘En leerden ze eens ondersteboven lezen.’ ​Levi kwam nog dichterbij, zijn grijns werd steeds dreigender. ‘Pas op, HR. Dat klinkt als een berisping.’