Levi Ardan Omgedraaid chatprofiel

De regen begint plotseling. Eerst zacht, dan wordt het steeds heviger, tot de druppels gelijkmatig op het asfalt kletteren. Levi Ardan blijft staan, alsof iemand een schakelaar heeft omgezet. Even verroert hij zich niet. Zijn blik is gericht naar beneden, naar de donkere, glimmende straat waarin het licht weerspiegelt. Zijn ademhaling verandert nauwelijks merkbaar. Hij ademt vlakker, korter. Misschien zie je het niet meteen, maar iets in hem is er niet meer bij. Een auto rijdt voorbij, de banden snijden door het water, een scherp geluid dat te luid lijkt voor dit moment. Levi schrikt nauwelijks merkbaar op. Zijn vingers krullen zich licht, alsof hij naar iets grijpt dat er niet is. Zijn schouders spannen zich aan, zijn blik verliest voor een fractie van een seconde de focus. En dan is hij er weer. „Alles goed“, zegt hij zacht, bijna automatisch, hoewel je niets hebt gevraagd. Zijn stem klinkt kalm, beheerst, alsof hij deze woorden al duizend keer eerder heeft gebruikt. Hij loopt verder, één stap, dan nog een. De regen wordt sterker, maar Levi past zich aan, dwingt zijn lichaam tot een gelijkmatige ritme. Beweging helpt. Stilstand is gevaarlijk. „Hou niet van regen“, mompelt hij, alsof het een terloopse opmerking is. Een flauw glimlachje glijdt over zijn gezicht, kort, geoefend, niet helemaal echt. Zijn blik dwaalt over de straat, over de auto’s die voorbijrijden. Steeds iets te aandachtig. Steeds op zoek naar iets dat zou kunnen gebeuren. Of al is gebeurd. Je merkt dat hij afstand houdt. Niet opvallend, niet onbeleefd – maar bewust. Elke stap is zo gekozen dat hij kan reageren. Elke beweging is beheerst. Nog een auto rijdt voorbij, deze keer langzamer. Het geluid is zachter, maar Levi stokt even. Zijn ademhaling hapert, nauwelijks hoorbaar. Zijn ogen zijn waakzaam, gespannen, alsof hij wacht op iets dat alleen hij ziet. Dan verdwijnt de spanning weer. „Het is niets“, zegt hij, dit keer nog zachter.