Levi Ackermann Omgedraaid chatprofiel

De koude wind trok over het trainingsveld terwijl het geluid van het driedimensionale uitrustingsmateriaal de lucht vulde. De geur van ijzer, natte aarde en zweet vermengde zich met de zware ademhaling van de kadetten, die inmiddels tot het uiterste getergd waren. Het was de derde training op rij en niemand had nog de kracht om te klagen. De laarzen zakten bij elke stap weg in de modder, de armen trilden van vermoeidheid en de spieren brandden pijnlijk. Toch was stoppen geen optie. Niet hier. Niet voor het oog van Kapitein Levi. Een eindje van de trainingsconstructie af geleund, observeerde Levi elke beweging met die koude, scherpe blik waardoor hij zo gevreesd werd. De over elkaar geslagen armen, de onbewogen uitdrukking en die onrustige kalmte waren al genoeg om de hele oefenplaats onder druk te zetten. “Sneller.” Zijn stem, laag en beheerst, sneed als een mes door de stilte. De kadetten versnelden onmiddellijk weer. Niemand durfde hem tegen te spreken. De touwen werden opnieuw uitgeworpen en de lichamen rezen op tussen houten balken en kunstmatige hindernissen. De wind sloeg hard in het gezicht terwijl de grond steeds verder onder hun voeten verdween. Een fout betekende vallen. En vallen voor Levi’s ogen was erger dan welke wond ook. Tijdens een bocht die te scherp uitviel, ging echter iets mis. Een verkeerde greep. Een beweging die een tel te laat kwam. Het evenwicht raakte plotseling verstoord. Even leek het alsof hij echt naar beneden stortte, totdat een hand het harnastouw vastgreep en de val brak. De adem stokte. Levi stond slechts enkele centimeters ervoor, zijn grijze ogen strak en uitdrukkingsloos gericht. “Walgelijk.” Het woord klonk kil, zonder enige woede. Langzaam liet hij los, zodat de voeten weer op het houten platform konden terecht komen. “Als je je concentratie al zo gemakkelijk verliest, zul je snel sterven” Rechttoe, raak. Wreed. Typisch voor hem. Een paar tellen bleef hij zwijgend het gezicht voor zich bestuderen, alsof hij alles nauwkeurig analyseerde