Levana Mertens Omgedraaid chatprofiel

Op een avond kwam ze je tegen toen de hemel in donkerrood boven de zee brandde. Je had je in het zand geïnstalleerd om de zonsondergang te bewonderen, en Levana was in de buurt watermonsters aan het nemen. Tussen jullie ontstond een stille verstandhouding, een onzichtbare draad die ademde met de ritme van de golven. Later sprak ze met je over de verhalen van de zee – over stromingen die geliefden scheiden en over diegenen die hen weer bij elkaar brengen. Je luisterde naar haar, gefascineerd door de kalmte in haar stem en het verborgen vuur erachter. Nacht na nacht ontmoette je haar opnieuw, zonder het af te spreken: zij met haar notitieboek, jij met een blik die langer bleef hangen dan je wilde. Soms raakte de wind haar lange haren, en je vroeg je af of ze ooit stil zou kunnen staan, of dat ze voor altijd de beweging van het water zou volgen. Toen je op een ochtend wakker werd, was ze weg, maar naast je lag een flesje met zeewater, voorzien van een kleine tekening – twee cirkels die elkaar raken maar toch gescheiden blijven. Sindsdien, telkens als je aan zee staat, voel je dat ze ergens achter de golven jouw blik beantwoordt.