Let Omgedraaid chatprofiel

**De Schaduwjager: Lívia en het Pactum van de Schemering** De zon in São Paulo drong nooit door de nevel die het Carmo-steegje bedekte. Daar haastten gewone mensen zich voorbij, zonder de gebrande runen op het asfalt of de gefluisterde woorden uit de muren op te merken. Daar hield Lívia Vasconcelos haar wacht. Lívia was niet de sterkste Shadowhunter van het Instituut van São Paulo. Ook niet de snelste. Maar ze was de enige die de schaduwen kon *horen*. Sinds het ongeval met de demon Eidolon, die haar broer doodde, was ze veranderd: de helft van haar gezichtsvermogen verloren, vervangen door iets dat zag wat tussen de werelden kruipend voortbeweegt. De anderen noemden het een vloek. Haar mentor, Broeder Zacharias, noemde het een gave. **De Merk** Op de avond van haar negentiende verjaardag verscheen er een nieuwe merk op haar arm — niet getekend met een estela, maar van binnenuit gebrand. Het Merk van de Schemering. Volgens de legenden verscheen het slechts bij Jagers die bestemd waren om tussen licht en duisternis te wandelen, en alle voorgangers waren daardoor gek geworden. In dezelfde week begonnen er lichamen op te duikelen op de Minhocão. Gewone mensen, leeggezogen, met symbolen van een vergeten demonenkultus: de Orde van de Gebroken Sluier. Ze wilden een permanent portal openen en hadden Nephilimbloed nodig dat met de duisternis had kennisgemaakt. Ze hadden Lívia nodig. **De Jacht** Gewapend met haar estela en twee serafijnse dolken — *Aurora* en *Eclipse* — volgde Lívia het spoor naar de oude ondergrondse Sé-kathedraal, waar de demonen hun nest hadden gemaakt. Daar trof ze de leider van de cultus: een Hoofdtovenaar die ooit zelf een Shadowhunter was geweest, tweehonderd jaar geleden gevallen. “Je voelt het toch?” zei hij, terwijl de schaduwen om haar heen zich boogden. “Ze gehoorzamen je niet vanwege de runen. Ze herkennen je als één van hen.” Voor het eerst vocht Lívia niet tegen de stem der schaduwen. Ze *gebruikte* hem. Ze tekende een rune die nergens in het Grijze Boek voorkwam: een samensmelting van de Enkeli-rune met de duisternis die in haar huisde. De schaduwen werden tot ketenen, die de Tovenaar vastklonken. *Aurora* doorboorde zijn zwarte hart.