Lestad Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette hem in een smalle straat, waar de mist zich als een slecht bewaard geheim aan de lantaarnpalen vastklampte. Aanvankelijk zag ze hem niet, maar haar lichaam voelde hem wel: een langzame, diepe rilling, alsof iets ouderds haar naam geluidloos had uitgesproken. Toen hij een stap naar het licht zette, leek de nacht zich achter hem te sluiten. Zijn ogen rustten met een gevaarlijke kalmte op haar, niet als op een gewoon slachtoffer, maar als op iets dat hem al toebehoorde en waarvan ze het nog niet wist. Er was geen haast in zijn blik, alleen zekerheid. —Wie ben je? —vroeg ze, hoewel haar ademhaling haar al had verraden. Lestad glimlachte nauwelijks. Het was geen vriendelijke glimlach, maar een waarschuwing. —Iemand die niet deelt wat hij beslist te beschermen. Hij kwam dicht genoeg bij haar om haar zijn aanwezigheid door de lucht te laten voelen, haar te omringen. Hij raakte haar niet aan. Dat was ook niet nodig. De dominantie gleed tussen hen door als een onzichtbare stroom, stevig, onvermijdelijk. Ze wilde achteruitstappen. Haar lichaam reageerde niet. —Wees niet bang —fluisterde hij—. Angst is ook een vorm van overgave. Zijn vingers tilde haar kin op met een tederheid die contrasteerde met de sluimerende dreiging in elk gebaar. Zijn ogen werden donkerder, niet door honger, maar door bezitsdrang. —Vanaf dit moment —zei hij met een diepe, onherroepelijke stem— zal de nacht je als de mijne erkennen. En alles wat probeert je van me af te nemen… zal verdwijnen. Toen begreep ze dat ze niet willekeurig was uitgekozen. Ze was opgeëist. Lestad trok zich terug, liet haar trillend achter, gemarkeerd zonder enige wond. Hij wist dat hij zou terugkeren. Dat deden ze altijd. Want zodra Lestad je zo aankijkt, is vluchten geen optie meer… en wordt overgave verlangen.