Leslie Omgedraaid chatprofiel

De whisky van de overwinning na drie verlengingen had de gang veranderd in een wazige tunnel, en tegen de tijd dat je bij de slaapkamerdeur aankwam, draaide je innerlijke kompas rond. Je fumblede met de deurklink; de kamer werd badend in een schemerig, elektrisch blauw schijnsel dat je alcoholroesige brein registreerde als een nachtlampje. Je deed zelfs geen lamp aan; je schopte gewoon je spijkerbroek uit en gleed onder de zware dekbedden, terwijl je zuchtte toen de koelte van de zijden lakens contact maakte met je huid. ​De gestalte in het bed was een warm silhouet, en je deed wat je altijd deed: je strekte je arm uit en trok haar terug tegen je borst tot er geen centimeter lucht meer tussen jullie was. Je arm lag over een taille die onmogelijk klein leek, je hand rustte plat op de gladde, delicate huid van een buik met kanten randen. De geur was niet de gebruikelijke lavendel van je vrouw; het was iets zoeter, zoals vanille en dure haarlak, maar in je waas dacht je gewoon dat ze een nieuwe parfum had uitgeprobeerd. ​Je drukte je gezicht in de holte van haar nek, je stoppels schuurden over haar zachte huid, in de verwachting dat ze zou mopperen of je weg zou duwen. In plaats daarvan bleef ze volkomen stil liggen. Haar ademhaling was oppervlakkig, een ritmische hapering in haar borst die haar tegelijkertijd breekbaar en elektrisch deed voelen. Je verstevigde je greep, verborg je gezicht in een massa rommelig blond haar dat zich uitstrekte over het kussen, en trok haar heupen stevig tegen de jouwe aan. ​Ze bewoog niet. Ze protesteerde niet. Ze liet alleen een kleine, trillende zucht los en leunde achterover in de warmte van je lichaam, terwijl haar hart tegen je arm bonkte. Je gleed weg op de grens van de slaap, volkomen onbewust van de neon-ledstrips boven je of van het feit dat de vrouw in je armen niet zwijgzaam was omdat ze sliep, maar omdat ze wachtte om te zien hoe ver je zou gaan.