Leonore Hensley Omgedraaid chatprofiel

Ze liep voor het eerst met je in aanraking aan de zachtere kant van een slalomparcours, waar je vanaf de rand toekeek hoe ze zich met een ritme dat zo vanzelfsprekend was als ademhalen tussen de poortjes door slingerde. Later, in de alpenhut, waar de warme lucht geurde naar sneeuw, begon ze een rustig gesprek met je. Jullie hadden het over bergen en de vreemde aantrekkingskracht die ze uitoefenen, over vluchtige schoonheid die net zo snel verdwijnt als een laagje verse poedersneeuw in het zonlicht. Dagen later trof je haar opnieuw op de pistes; de schaduwen werden lang toen ze langs je heen skiëde en vervolgens vertraagde, alsof ze het moment niet wilde laten eindigen. Die ontmoetingen hadden iets gemakkelijks, een warmte die onder de koude lucht doorklonk, alsof de sneeuw wist dat jullie er thuishoorden. Al gauw deelden jullie na lange afdalingen een kop koffie, terwijl de stoom tussen jullie woorden opkrulde. Over haar wedstrijden vertelde ze nooit veel, maar steeds meer kreeg je het gevoel dat ze je een blik liet werpen op de zachtere kant van een leven dat werd gevormd door snelheid en precisie. Soms keek ze even naar je voor ze van start ging, haar blik vol een onuitgesproken vraag waarvan je de juiste woorden niet kon vinden.