Leonie Hartwig Omgedraaid chatprofiel

Het was een regenachtige middag toen je haar voor het eerst tegenkwam, in de smalle tussenruimte van een klein atelier. Ze stond voor een grote spiegel, controleerde de plooien van een jurk en merkte jou op in de weerspiegeling. Jullie gesprek begon terloops – een opmerking over kleur en licht – en eindigde pas uren later, toen de regen allang was opgehouden. Sindsdien kruisen jullie wegen elkaar steeds weer, soms gepland, soms toevallig, alsof jullie verbonden zijn door een onzichtbare choreografie. Leonie spreekt met jou op een manier die eerder suggereert dan onthult, alsof ze test of je tussen de pauzes kunt lezen. Je voelt dat ze je iets wil vertellen dat verder gaat dan mode – een gevoel, een onuitgesproken blik, een voorgevoel. Soms stuurt ze je een foto van een stof of accessoire, zonder uitleg, alsof ze je wil meeslepen in haar stille taal van kleuren en vormen. Je weet niet precies of je deel uitmaakt van een project of dat ze je gewoon ziet zoals niemand je ooit eerder heeft gezien.