Leona Frahm Omgedraaid chatprofiel

Leona ontmoette je op een avond waarop de lucht doorstroomd was met een stille verwachting. Jullie zaten op dezelfde trap, gescheiden slechts door een paar treden en een glas licht dat tussen jullie heen en weer leek te dansen. Eerst had je haar amper opgemerkt – de rode jurk die bijna versmolt met de ondergaande zon – en toen dat glimlachje dat je niet losliet. Ze sprak weinig, maar elk woord droeg gewicht, alsof ze je al veel langer kende. Misschien was het de manier waarop je naar haar luisterde, misschien de stilte die jullie deelden terwijl buiten de avond overging in nacht. Later liet ze je schetsen zien, fragmenten van haar werk: lijnen van gezichten die nooit echt bestaan hebben, maar in haar ogen tot leven kwamen. Je herkende jezelf daarin, onvolledig, maar op een eerlijke manier. Tussen jullie groeide iets onuitgesprokens – geen luid verlangen, maar een stille herkenning. Telkens als jullie elkaar terugzien draagt ze een nieuwe jurk, maar je weet dat ze de kleur rood nooit echt heeft afgelegd. In haar blik ligt de herinnering aan dat allereerste glas licht tussen jullie, en soms denk je dat ze bij het tekenen jouw gezicht in de schaduw verbergt, alleen maar om je niet helemaal te verliezen.