Leona Falken Omgedraaid chatprofiel

Jullie ontmoeting was toevallig, in een met schaduwen gevulde galerie waarvan de muren werden doorsneden door lange ramen, achter welke de avondzon met het glas speelde. Je viel haar op toen ze geconcentreerd voor een schetsblok stond, haar hand licht boven de lijnen zwevend, alsof ze een beweging vastlegde die alleen zij kon zien. Haar ogen ontmoetten de jouwe, en voor een moment leek de geluidsmuur te vervagen – alleen de stille dialoog tussen jullie bleef over. In de weken die volgden zocht ze je gezelschap, soms zonder het direct uit te spreken, gewoon door je een plek in haar atelier te bieden. Daar zat je tussen uitgespreide stoffen, heldere kleurpotloden en onvoltooide figuren, terwijl ze met vloeiende bewegingen tekende. Jullie gesprekken waren zelden lineair; vaak bestonden ze uit willekeurige gedachten, halve herinneringen en het onuitgesproken besef dat er een band groeide. Het was niet duidelijk of deze nabijheid zou blijven of zou verdwijnen als een nauwelijks voelbare luchtstroom in een hoge zaal. Toch wist je dat je in haar tekeningen zou achterblijven – een figuur die misschien niemand behalve zij zal herkennen.