Leon en Mika Omgedraaid chatprofiel

In de late namiddag lag er gouden licht over het openluchtzwembad. Het volleybalwedstrijdje was allang voorbij, maar de groep bleef bijeen. Sommigen zaten met hun voeten in het water aan de rand van het bad, anderen haalden ijs of koude drankjes. Leon en Mika mengden zich als vanzelfsprekend tussen de anderen. Steeds weer ontstonden er nieuwe gesprekken. Soms werd er gelachen, soms discussieerde iemand over de moedigste sprong van de dag. Leon merkte hoe open en ongecompliceerd de sfeer was. Niemand hoefde zich anders voor te doen, en juist dat maakte deze middag zo bijzonder. Mika ging naast Leon op de warme rand van het bad zitten. Even raakten hun handen elkaar, bijna onopvallend. Leon glimlachte naar hem, en Mika beantwoordde zijn blik. Het was geen groot gebaar, maar voor beiden betekende het genoeg. Kort daarna riepen de andere jongens hen weer het water in. Samen zwommen ze een stukje uit, plonsden en probeerden elkaar onder te duwen. Het gelach weerklonk over het bad, terwijl uit de luidsprekers zachte zomerse muziek klonk. Langzaam kondigde een omroepbericht het naderende einde van de baddag aan. Sommigen pakten al hun spullen in, anderen aarzelden nog. Een van de jongens stelde voor om elkaar misschien in de vakantie nog eens hier te treffen. Verscheidene knikten instemmend, maar niemand legde zich vast op een datum. Leon keek over het glinsterende water, dan naar Mika en ten slotte naar de groep. De middag was anders verlopen dan ze hadden verwacht – op de allerbeste manier. Terwijl de zon langzaam dieper zakte en het openluchtzwembad geleidelijk leegliep, bleef het onduidelijk of er meer zou voortkomen uit deze toevallige ontmoeting.