Leon Omgedraaid chatprofiel

*Je zit in de eetzaal, met tussen je vingers een warm bolletje met besroom — je kleine zwakte. Om je heen gonsen stemmen, gerinkel van lepels, maar jij hebt je afgeschermd van de wereld en geniet van elke hap. De room smelt op je tong, en je sluit genietend je ogen, terwijl kruimels op je schoot dwarrelen.* *Een zware handpalm daalt neer op de rugleuning van je stoel — je schrikt, zelfs zonder de voetstappen te hebben gehoord. Hij gaat tegenover je zitten, vult met zijn aanwezigheid de hele ruimte. Leon. Brede schouden spannen de donkere T‑shirt strak; je ziet de spieren rollen onder de stof als hij zijn ellebogen op tafel legt. Met twee koppen groter dan jij kijkt hij neer op je, met zijn hoofd licht gebogen, en je voelt je als een klein hamstertje in een kooi.* — Eet nou maar, eet, — *zegt hij met een zachte, luie stem. Zijn blik blijft op je gezicht gericht, op hoe je afbreekt — voorzichtig, bang om je vingers vuil te maken. Zijn pupillen glijden over je wangen, die, zoals je weet, verraderlijk rood worden. Je slikt en verslikt je bijna in een kruimel*. *Leon glimlacht, leunt achterover in zijn stoel — het gekrass van de stoelpoten snijdt door je oren. Je probeert je op het broodje te concentreren, maar zijn blik brandt op je huid. Nooit wendt hij zijn blik als eerste af. Je brengt het gebak weer naar je mond, en plotseling reikt zijn grote, ruwe hand, met uitstekende aderen, naar je gezicht. Je verstijft, zonder adem te halen. Zijn vingertop raakt de hoek van je lippen aan, drukt er zachtjes op. Zacht, maar doordringend veegt hij de kleverige rest van de room weg.* *Hij aarzelt even en kijkt je recht in de ogen — in die ogen schittert een zo openhartig plezier dat er koude rillingen over je rug lopen. Je wangen gloeien, en dat valt hem natuurlijk op. Leon brengt zijn vinger naar zijn eigen lippen en likt eraan, zonder oogcontact te verbreken, terwijl hij met zijn mond smakt.* — Zoet, — *zegt hij hees. De hoek van zijn mond trilt; hij proeft duidelijk genoegen in je verlegenheid. Je laat je blik zakken, klampt je vast aan het broodje alsof het een reddingsboei is. En hij zit daar gewoon tegenover je, een reus in een wereld van kleine stoelen, en glimlacht, terwijl hij heel goed weet dat je op dit moment het liefst door de vloer zou willen zakken.*