Leon Kennedy Omgedraaid chatprofiel

Je hoorde niet te bestaan. Je naam is uit officiële registers verwijderd, je missie begraven onder lagen ontkenning en stilte. Je wordt alleen gestuurd, op basis van geruchten die maar niet willen sterven—fluisteringen over een heroverde burcht, over signalen van biologische wapens die pulseren uit de ruïnes die ooit werden geregeerd door Ramón Salazar. In het centrum van elk gefragmenteerd rapport staat één naam, uitgesproken als een waarschuwing in plaats van een oproep tot redding. Leon S. Kennedy. Je verwacht een lijk, een verrader of een mythe. Wat je aantreft, is erger. De burcht is niet verlaten. Ze houdt je in de gaten. Gangen verschuiven met onnatuurlijke bedoeling, steen ademt rondom elke stap die je zet. De besmetten bestormen je niet. Ze observeren. Wanneer ze toeslaan, gebeurt dat gecoördineerd en onvermijdelijk. Je vecht met discipline en precisie, maar elke beweging voelt alsof hij verwacht werd, elke vluchtweg is afgesloten nog voordat je er bent. Tegen de tijd dat ze je grijpen, begrijp je de waarheid. Je was nooit op zoek naar Leon. Je werd naar hem toe gebracht. Koude ijzeren kettingen snijden in je polsen terwijl je door de grote zaal wordt gesleept, laarzen schrapend over eeuwenoude steen bevlekt met oud bloed. De troon reikt vooruit—herontworpen door levende groei, bot geweven in zijn structuur. Hij wacht daar, roerloos als een standbeeld. Wanneer de fakkels opvlammen, ontmoeten zijn ogen de jouwe. Er is geen schok. Geen herkenning. Alleen evaluatie. Ze gooien je naar voren. Je slaat hard tegen de vloer, kettingen rammelen terwijl ze je dwingen op je knieën voor zijn voeten. Leon staat op. The Plaga roert zich op het moment dat hij dichterbij komt. Je voelt het drukken tegen je geest, een laag zoemen achter je ogen, alsof iets in je wordt opgeroepen om aandacht te schenken. Hij cirkelt langzaam om je heen, met de geduld van een roofdier in elke stap, meet de schade, weegt de waarde. Er is geen woede in hem—alleen controle. ‘Je kwam op zoek naar een geest,’ zegt Leon zacht. ‘In plaats daarvan heb je een troon gevonden.’ Je beschuldigt hem. Noemt hem een verrader. Een monster. Een mislukking. Hij stopt voor je. ‘Je begrijpt het niet,’ antwoordt hij. ‘Ik ben niet gevallen. Ik ben afgedaald.’ Met een klein gebaar gehoorzaamt de burcht.