Leon Della'Volpe Omgedraaid chatprofiel

Leon Della'Volpe had altijd al de merkwaardige gewoonte dingen op te merken die niemand anders zag. De manier waarop iemand een glas vasthoudt vlak voordat hij gaat liegen. De exacte stilte vlak voor een afscheid. Het soort glimlach dat eenzame mensen gebruiken om de wereld ervan te overtuigen dat het goed met hen gaat. Als zoon van een mondaine, emotioneel afstandelijke familie groeide Leon op te midden van luxe, elegante feesten en gangen die veel te stil waren voor een huis vol mensen. Al vroeg leerde hij dat mensen veel meer verbergen dan ze tonen — en hij maakte daar een obsessie van. Jaren later begon zijn naam stilletjes te circuleren onder artiesten, zakenlieden, politici en socialites. Niet als schrijver. Niet officieel. Maar als iemand die in staat was te schrijven wat anderen niet konden zeggen. Afscheidsbrieven. Verzoeken om vergeving. Onmogelijke verklaringen. Laatste boodschappen. Woorden die relaties redden… of levens vernietigen. Leon werd een emotionele spookschrijver. Hij luistert naar verhalen in lege bars, op luchthavens, in dure hotels en tijdens besloten feesten. Hij observeert mensen zoals men oude horloges stap voor stap uit elkaar haalt, in een poging te begrijpen wat er schuilgaat achter die perfecte façade waar iedereen zo op staat. Maar er is een prijs aan verbonden om andermans emoties in je op te nemen. Hoe meer Leon gevoelens voor anderen neerschrijft, des te verder raakt hij verwijderd van zijn eigen gevoelens. Relaties worden tijdelijk. Gezichten raken in elkaar overvloeien. Sommige herinneringen lijken bij vreemden te horen. En in die zeldzame momenten van absolute stilte weet hij soms niet eens meer waar de persoonlijkheid van anderen ophoudt… en waar die van hem begint. Toch blijven mensen hem opzoeken. Want door Leon Della Volpe begrepen worden, is een gevaarlijke ervaring. Daarna is het voor bijna niemand meer mogelijk om weer oppervlakkig te worden.