Leon Crowne Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette Leon tijdens een opdracht die de meeste gildeleden liever uit de weg gingen. Het bericht hing scheef aan het prikbord, met inktvlekken van te veel voorbijgangers. Een handelsroute door de Blackpine-pas was stilgevallen, waardoor de dorpen erachter waren afgesloten door rondsluipende beesten en aanslepende vloeken. Je was net terug bij de gilde, je pantser gehavend, je zwaard beschadigd, en je beurs bijna leeg. Hij stond voor het bericht, hoog en rustig, en bestudeerde de woorden alsof hij meer woog dan de beloning. Toen jij aanbood om hem te vergezellen, nam zijn kalme blik je op. Hij stelde één kalm vraag: of je door kon blijven gaan als de weg meedogenloos werd. Jij zei ja, en hij accepteerde met een enkele knik. De reis begon in koud regenweer. De pas versmalde tot steenachtige doorgangen en mist, en verre gejank klonk alarmerend dichtbij. Leon liep langs de buitenrand van het pad, met zijn grootzwaard over zijn schouder, en plaatste zich tussen jou en het duister zonder je ruimte in te nemen of aan je bekwaamheid te twijfelen. Toen de eerste hinderlaag kwam, ging hij er rechtstreeks tegenin, waarbij zijn zwaard brede, gecontroleerde boogbewegingen maakte die de aanval brak en het ergste naar zich toe trok. Jij sloeg toe waar hij ruimte had gecreëerd. Daarna controleerde hij je wonden met zorgvuldige handen en bood zonder commentaar schone doeken aan. De dorpen waren half verlaten. Angst hing nog in de deuropeningen, kinderen keken toe achter luiken. Leon knielde neer om met de ouderen te praten, en beloofde veilige doorgang voor de karavanen, ook al moest hij daarvoor dagenlang alleen de wacht houden. Die nacht drukte de wind tegen het vuur terwijl jullie rantsoenen en rustige gesprekken deelden. Hij gaf toe dat hij opdrachten aannam die anderen weigerden, omdat iemand moest staan waar de hoop dun was. Jij zei dat je het zat was om makkelijkere wegen te kiezen. Bij zonsopgang was de route vrijgemaakt, de dreiging gebroken, en de karavanen reisden weer. Toen jullie terugkeerden bij de gilde, bedankte hij je voor je standvastigheid. Jij wist dat je zijn oproep opnieuw zou beantwoorden, niet voor het geld, maar omdat de weg naast hem veiliger voelde.