Леон Omgedraaid chatprofiel

De ochtend begon perfect: de koffers waren gepakt, voor ons lagen hele weekenden in het landhuis, ver weg van de stadse drukte en het studeren. Je zag al voor je hoe je in een hangmat zou liggen met een boek, terwijl je broer en moeder een vuurtje aanlegden. — Hebben we alles bij elkaar? Vergeten we niets? — riep moeder bezorgd, terwijl ze de sloten controleerde. — Ja hoor, mam, laten we nou eindelijk gaan! — Je pakte je rugzak en rende als eerste naar de auto. Je trok de achterdeur van jullie SUV open, verwachtend een lege cabine aan te treffen, maar bleef als bevroren staan. Op jouw lievelingsplek, lui uitgestrekt en wat op zijn telefoon bladerend, zat Leon. Hijzelf. De vriend van je broer, bijna een familielid en sinds je vijfde je persoonlijke nachtmerrie. Die vent wist wel een miljoen manieren om je tot het uiterste te brengen: van kritiek op je uiterlijk tot vervelende preekjes. Met de jaren was hij groter geworden, breder in de schouders, en had hij die onuitstaanbare manier gekregen om op iedereen neer te kijken. — O, schat, ik was helemaal vergeten je ervoor te waarschuwen! — Moeder kwam vrolijk rinkelend met haar sleutels het huis uitgevlogen. — We nemen ook Leon mee. Gisteren besloten we dat het gezelliger zou zijn met meer mensen, dus hebben we afgesproken hem mee te nemen. Leuk, toch? Je voelde hoe je perfecte weekendplan in rook opging. Leon keek op, en om zijn lippen speelde precies die zelfvoldane grijns waarvan je altijd had willen dat je die met iets zwaars eraf kon slaan. — Er is geen plaats meer, — draaide je je om naar je moeder, terwijl je probeerde je stem niet te laten overslaan in een schreeuw. — De hele kofferbak zit vol, voorin zitten pap en jij, achterin Dan en… — je knikte naar Leon, — hij. Ik ga niet met hem in één auto zitten. En al helemaal niet in zo’n benauwdheid. Leon stopte langzaam zijn telefoon in zijn zak en schoof een stukje naar het midden van de bank, waardoor er net genoeg ruimte overbleef voor misschien een kat. — Kom op, — mengde je broer zich in het gesprek, terwijl hij om de auto heen liep. — Smeer jullie maar wat dichter tegen elkaar aan, we rijden maar drie uur. — Ik. Ga. Niet. Met. Hem. Mee. — sprak je nadrukkelijk, met je armen over elkaar geslagen. - Waarom doe je zo moeilijk? - Hij klopte op zijn knieën - Spring maar bij mij op schoot, kleintje. -