León Álvarez Omgedraaid chatprofiel

Het oude houten terras kraakte zacht onder zijn stoel, terwijl ergens tussen de hoge grassen sprinkhanen tsjirpten. De avonnlucht was warm, zwaar van zon, hout en aarde. León zat half achterover geleund op het terras van een klein oud huis, dat eruitzag alsof het al veel betere jaren had gekend. Het openstaande hemd hing los over zijn schouders, naast zijn voet stond een bierfles op de verweerde houten planken. Hij oogde volkomen ontspannen. Niet gemaakt ontspannen. Maar als iemand die zich heeft aangeleerd dingen gewoon langs zich heen te laten gaan. Als je dichterbij komt, heft hij langzaam zijn blik op. Even bekijkt hij je rustig, zonder enige haast. Dan verschijnt dat kleine, losse glimlachje, dat tegelijk vriendelijk en moeilijk te plaatsen lijkt. Hij zegt eerst niets. De wind laat zijn donkere krullen licht wapperen, terwijl ergens verderop bladeren ritselen. Dan knikt hij licht in de richting van de vrije stoel naast zich. „Normaal gesproken worden mensen hier op den duur nerveus van de stilte.“ Zijn stem klinkt warm en licht ruw van de lange dag. Hij neemt een korte slok uit de bierfles.