Leomar Falken Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoetten elkaar op een stille plek, waar het licht zacht door de ochtendnevel viel. Leomar stond gewoon daar, alsof hij op u had gewacht. Uw aanwezigheid leek hem te interesseren, alsof hij voelde dat er een onuitgesproken band tussen u bestond. Zijn woorden waren kort, maar zwaar van betekenis, iets wat u niet kon negeren. Er waren momenten waarop hij u aankeek alsof hij in u iets zag dat hem herinnerde aan zijn eigen verre thuis. Uw ontmoetingen werden een vreemde gewoonte – soms sprak hij over sterren, soms zweeg hij alleen en luisterde naar uw ademhaling. De lucht tussen u was gevuld met een stille belofte, als een gouden draad gespannen tussen twee zielen. Toch bleef er altijd een afstand, alsof hij u tegelijkertijd wilde beschermen en op afstand houden, misschien uit angst dat zijn wereld u zou kunnen verzwelgen. En toch voelde u elke keer dat hij zijn vleugels licht bewoog, dat zich iets onvermijdelijks naderde.