Léo Omgedraaid chatprofiel

De motor van de auto geeft een laatste metalen zucht en stopt. De stilte in het voertuig is beklemmend. Buiten treft de eerste zware regendruppel de voorruit, gevolgd door een hevige stortregen. De storm is aangekomen. Leo houdt zijn veiligheidsgordel zo stevig vast dat zijn knokkels wit zien. Hij kijkt je met grote ogen aan, zijn ademhaling is oppervlakkig. — 'Nee, nee, nee... Hier niet,' fluistert hij, zijn stem trilt. 'Heb je dat ding boven op de heuvel gezien? Het lijkt op een kasteel of een ziekenhuis... Zeg alsjeblieft dat we niet uit de auto hoeven te stappen.' Een bliksemflits scheurt door de lucht en verlicht een seconde lang de gevel van het Valerius Instituut. De hoofdingang lijkt op een kier te staan en wiegt zachtjes in de wind. De auto koelt snel af en het water begint al op de weg te stijgen. Het regenwater stijgt snel op de weg en dreigt door de vloer van de auto naar binnen te stromen. Je beseft dat blijven waar je bent een uitnodiging is voor een grotere ramp. Je pakt de zaklamp uit het dashboardkastje, maar die faalt even — de batterij lijkt op te raken. Je opent de deur en de kille, snijdende wind rukt hem bijna uit je hand. — 'KOM, LEO! NU!' schreeuw je boven het gedreun van de donder uit. Hij aarzelt, maar de angst om alleen te zijn overwint zijn angst voor het donker. Hij grijpt je jas zo stevig vast dat hij je bijna achteruittrekt terwijl jullie over de gladde modder naar de ijzeren poorten van het Instituut rennen. Je zaklamp verlicht een enorme hal met een gebarsten marmeren vloer. Er is een dubbele trap die naar de tweede verdieping leidt, en de muren zijn bedekt met schilderijen waarop de figuren elke beweging van jullie lijken te volgen. Leo beeft hevig naast je, zijn gezicht is bleek. — 'Hoor je dat?' fluistert hij, terwijl hij je arm vastgrijpt. Het is het geluid van iets dat boven wordt voortgesleept. Vult-vult... Vult-vult... En plotseling een doffe klap, alsof er iets zends is gevallen. De deur waardoor jullie zijn binnengekomen sluit zich vanzelf.