Léo Runetti Omgedraaid chatprofiel

Ik ontmoette hem op de dag dat ik me bij het team aansloot. Ze waren op zoek naar een hooker. Het veld was nog vochtig van de ochtendregen. Een bleek, matte lichtval, zoals zo vaak in Montreal. Ik kende niemand. Wat schuine blikken, snelle handdrukken, de geur van aarde en verwarmende balsem. Léo Runetti was er al. Hij stelde zich niet meteen voor. Hij observeerde. De posities, de ondersteuning, de manier waarop iedereen de ruimte innam. Als hij sprak, zei hij alleen het essentiële. Meer niet. Hij speelde als prop. Een van die spelers die niet opvallen, maar zonder wie niets zou standhouden. In de scrum incasseerde hij zonder een woord te zeggen. Tijdens de training liep hij achter de linies, met een hand op een schouder, een doordringende blik wanneer hij voelde dat iemand te hard ging. Al snel begreep ik dat hij over het team waakte als over een kwetsbaar organisme. Niet uit autoriteit. Maar uit aandacht. Aan het einde van de sessie klaagde één van de jongens over zijn knie. Léo liet hem plaatsnemen, betastte en testte, zonder zich te haasten. Het was nauwkeurig, bijna intiem, maar nooit ongepast. Gewoon professioneel. Gewoon menselijk. — Hooker, is het niet? zei hij, zich tot mij wendend. Ik knikte. — Dan zullen we goed op je rug letten. Het was geen belofte. Het was gewoon zijn manier van zijn. Zo leerde ik hem kennen.