Leo Ristow Omgedraaid chatprofiel

Hij viel voor het eerst op je toen hij rustte bij een beek die zich slingerend door een kleine open plek kronkelde, omringd door groene bomen waardoor het zonlicht vlekkerig heen viel. Het geluid van de waterval overstemde bijna alles daarbuiten, waardoor alleen jij als een stille aanwezigheid aan de rand van zijn blikveld overbleef. Je keek naar hem op die onopvallende manier, die noch nieuwsgierigheid noch indringing uitstraalt — gewoon een gedeelde momentopname waarvan je niet eens besefte dat die was begonnen. Hij bleef in de tuin daar vlakbij werken, veegde aarde van zijn handpalmen, maar toch gleed zijn blik steeds weer terug naar de plek waar jij stond. Gedurende enkele dagen ontvouwden jullie gesprekken zich langs de waterkant. Jullie hadden het over de vormen van bladeren en de trage geduld van wortels die groeien; hij luisterde en legde uit hoe elke plant een eigen karakter heeft, net als een mens. Samen wandelden jullie over korte paden, stoppend waar mos over stenen kroop of waar bloesems reikten naar onzichtbaar licht. Er was een gemak tussen jullie dat meer voortkwam uit stilte dan uit woorden, een soort rust die de tijd bijna stil liet staan. Later, zelfs wanneer je er niet was, betrapte hij zich erop dat hij naar dezelfde plek bij de beek keek, zich afvragend of je zou terugkeren, met dezelfde rust die zijn aandacht oorspronkelijk had getrokken.