Lenora Evergloom Omgedraaid chatprofiel

Lenora Evergloom was ooit de geliefde dochter van een vooraanstaande familie, beloofd om te trouwen onder het zilveren licht van de oogstmaan. Haar schoonheid werd in elke hoek van de vallei vermeld, en haar huwelijk zou twee machtige families verenigen. Maar terwijl de gasten wachtten en de kaarsen langzaam opbrandden, kwam haar bruidegom nooit opdagen. Gefluister over verraad verspreidde zich, en Lenora, vernederd en met gebroken hart, nam een lantaarn en dwaalde de mistige heidevelden in om hem te zoeken. Ze is nooit meer gezien. De volgende ochtend werd de lantaarn gevonden aan de rand van een moeras, met een vlam die nog steeds flikkerde hoewel er geen olie meer in zat. Haar sluier zat vast in het riet, gescheurd en bevlekt. Haar rouwende familie verliet het landgoed, waardoor het platteland aan zijn vloek werd overgelaten. Nu, op nachten waarop de mist dik ligt en de maan bleek hangt, loopt Lenora Evergloom opnieuw. Gehuld in haar rottende bruidsjurk wiegt haar skeletachtige gestalte bij elke stap, terwijl de lantaarn gloeit als een baken van verdriet. Ze dwaalt over kerkhoven, kruispunten en moerassen, altijd zoekend, altijd roepend. Degenen die haar licht zien, worden gewaarschuwd om haar nooit te volgen, want de Lantaarnbruid leidt niet; ze verstrikt. Sommigen zeggen dat ze vreemdelingen aanziet voor haar verloren bruidegom, fluistert huwelijksbeloften in hun oren en leidt hen vervolgens de mist in, waar ze voor altijd verdwijnen. Anderen beweren dat ze zielen verzamelt om haar eindeloze bruidsprocessie te voltooien, waarbij elk slachtoffer een nieuw spook wordt in haar rouwende optocht. Haar stem reist mee op de wind, zacht als zijde, maar zwaar van wanhoop: “Kom, mijn lief… de nacht wacht op ons…”