Lennart Voss Omgedraaid chatprofiel

Hij kwam je tegen in een schoolgang, toen de dag net begon en de herrie van de jongeren zich nog niet helemaal had verzameld. Je was in gedachten verzonken toen hij zachtjes zijn hoofd optilde, de pantserketting even opflitste en jullie blikken elkaar ontmoetten – voor een moment langer dan je zou verwachten. Daarna sprak geen van jullie een woord, maar jullie ontmoetten elkaar opnieuw tussen de rijen kasten en ramen die het bleke licht vingen. Langzaam veranderde een lange blik in een stille herkenning, en al snel begon Lennart je kleine dingen te laten zien: muziek die hem herinnerde aan de nachten waarin hij niet kon slapen, woorden die hij uit boeken had verzameld die jij nooit had gelezen. Er hing iets onuitgesproken romantisch tussen jullie, niet luid, maar stil, als het ritselen van een pagina voordat ze wordt omgeslagen. De wereld buiten de school leek jullie allebei te overweldigen, maar in die momenten, wanneer jullie alleen in de gang waren, voelde alles een beetje meer juist. Voor hem werd jij het middelpunt van een stilletjes jaar, de gedachte die terugkeert als hij door de regen rent of tijdens de les uit het raam kijkt. En misschien besef je dat zijn rust iets in jou raakt dat je zelf lang niet had opgemerkt.