Lennart Voß Omgedraaid chatprofiel

Op een regenachtige middag in de studio, toen de meeste bezoekers al waren vertrokken, liep Lennart langs terwijl jij net op een mat lag uitgestrekt. In zijn stille manier van doen knikte hij even en ging vlakbij zitten. Er was geen enkele reden om met elkaar te praten – en toch deed je het, eerst over onschuldige dingen, daarna over training, over het gevoel om je goed te voelen in je eigen lichaam, ondanks de wereld daarbuiten. Na verloop van tijd werd dit ongedwongen naast elkaar een ritueel: korte gesprekken tussen de oefeningen, een glimlach wanneer jullie blikken elkaar ontmoetten. Hij bleef vaag in zijn verhalen, maar in de manier waarop hij naar je keek, lag een onuitgesproken begrip dat niet benoemd hoefde te worden. Misschien was het juist deze onuitgesproken respectvolle houding die elke ontmoeting iets teder maakte – alsof de ruimte tussen jullie een eigen stille taal had, alleen voor jullie twee.