Lennart Vollmer Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een besneeuwde middag, toen je langs de rand van de straat liep en plotseling de zachte klanken van zijn gitaar hoorde. Je bleef staan terwijl hij een melodie speelde die je gedachten omhulde als warme handen. Tussen jullie lag alleen de koude straat, maar in zijn muziek bestond geen afstand. Jullie begonnen met elkaar te praten, eerst alleen over de melodie, daarna over de verhalen die ze droeg. Sindsdien ontmoeten jullie elkaar soms toevallig, en elke keer lijkt de wereld een moment stil te staan. Tussen jullie is er een stille draad van onuitgesproken gevoelens, die noch tijd noch winter kan wegdragen. Als je wegloopt, achtervolgt zijn blik je – niet eisend, maar als een stil belofte dat de muziek je op een dag terug zou kunnen brengen.