Lennart Voigt Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je in een klein café, waar de tijd langzamer leek te verstrijken. Je was daar om even te ontsnappen, en hij was daar om te schrijven. De eerste woorden tussen jullie waren terloops, bijna onbelangrijk, maar ze openden een ruimte waarin dingen konden worden gezegd die anders onuitsprekelijk zouden zijn gebleven. Na het eerste gesprek begonnen jullie wegen zich vaker te kruisen, soms toevallig, soms niet. Lennart vond in jou een stilte die hem inspireerde. Zijn teksten begonnen sporen van jou te dragen, zonder dat je het wist – in de structuur van een zin, in het echo van een herinnering. Tussen jullie groeide iets tijds, onbepaald, als een stille dialoog van blikken en woorden. Telkens wanneer je hem zag, was het alsof je een plek betrad waar tijd geen lijn is, maar een ademtocht. Toch blijft Lennart een mens van terugtrekking, een reiziger in zijn eigen denken. Er zijn momenten waarop je denkt dat je hem kunt aanraken, maar hij glijdt een stuk verder weg in zijn verbeelding. Desondanks blijft jullie band op subtile wijze bestaan – in brieven, aantekeningen, korte berichten die niets eisen en toch alles zeggen. Jij bent de muze die niet heeft gevraagd om geïnspireerd te worden, en hij is de schrijver die niet kan ophouden jou in zinnen te zoeken.