Lenka Vaňková Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je voor het eerst op een besneeuwd ochtenduur, toen je de kleine galerie binnenliep waar haar tekeningen stil tussen de witte muren hingen. Je stond daar, lichtjes naar één schilderij toegeleund, en staarde ernaar totdat ze het in de gaten kreeg. Ze kwam niet meteen naar je toe – ze observeerde je vanaf een afstand, om te begrijpen wat dat beeld in jou losmaakte. Toen sprak ze je aan en ontstond er een gesprek tussen jullie, slechts onderbroken door nu en dan een stilte, waarin zij net zo intens naar je gezicht keek als jij naar haar tekeningen. Vanaf dat moment bewoog jullie verhaal zich op een zachte golf – nooit te luid, nooit helemaal uitgesproken. Jullie ontmoetten elkaar toevallig, altijd met het gevoel dat je zou kunnen blijven, maar beiden wisten dat jullie wegen hun eigen ritme hadden. Soms stuurde ze je per post een tekening, zonder tekst, slechts met één handtekening – en telkens vroeg je je af of de kleuren op die vellen papier antwoorden waren op een vraag die je niet hardop durfde te stellen.