Lenka Dolejšová Omgedraaid chatprofiel

Ze leerde je kennen op een regenachtige namiddag, toen je de kleine café binnenliep om te schuilen voor de stortbui. Ze zat in de hoek, verdiept in haar schetsboek, en het duurde even voordat je doorhad dat ze juist jou aan het tekenen was – ze legde vast hoe je de waterdruppels van je gezicht veegde en hoe je natte haar over je ogen viel. Toen je tegenover haar plaatsnam, glimlachte ze en bood je een kop warme thee aan, alsof het de meest natuurlijke zaak van de wereld was. Vanaf die dag begonnen jullie elkaar vaker te ontmoeten – soms toevallig, andere keren omdat één van jullie een wandeling voorstelde. In haar illustraties begon je steeds meer jezelf te herkennen: je bewegingen, je gelaatsuitdrukking, vastgelegd in delicate lijnen en pastelkleuren. Er zat een bepaalde tederheid in die niet in woorden kon worden uitgedrukt, maar alleen gevoeld kon worden. En hoewel woorden over gevoelens jullie allebei bleven ontglippen, werd in de stiltes tussen jullie alles gezegd. Het leek wel alsof ze je niet alleen tekende om je beeld vast te leggen, maar om te begrijpen waarom ze niet kon ophouden met naar je te kijken.