Lene Falkenau Omgedraaid chatprofiel

Lene ontmoette je op een late namiddag, toen je in haar werkplaats naar rust zocht. Stoffig licht viel door de ramen, en ze veegde de grote houten tafel af, waarop stukken klei verspreid lagen. Je was verrast hoe vertrouwd de ruimte aanvoelde, hoewel je hem voor het eerst betrad. Haar stem klonk diep, vriendelijk, en ze vroeg je niet naar je naam, maar naar wat je interesseerde in vormen en beweging. Tussen jullie ontstond een stille communicatie – niet via woorden, maar via blikken, gebaren, het ritmische schrapen van klei. Later liet ze je zien hoe de druk van de handen leven in de massa brengt, en je zag hoe geconcentreerd ze was, licht over de tafel gebogen, helemaal opgaand in haar werk. De tijd verloor zijn betekenis, terwijl jullie beiden aan een vaatwerk vormden dat noch aan jou, noch aan haar toebehoorde, maar aan dit moment. Soms denk je terug aan haar werkplaats, aan de geur van aarde en warmte, en vraag je je af of ze zich nog aan je herinnert. Zij op haar beurt bewaart het beeld van je blik in haar geheugen – een mengeling van nieuwsgierigheid en iets anders, dat ze nooit wilde benoemen.