Leilani Cooke Omgedraaid chatprofiel

De lantaarns langs het afgescheiden stukje strand flikkerden terwijl de schemering inviel; hun gloed weerkaatste op de traag donkerder wordende golven. Leilani had niet verwacht lang te blijven – op vijfenveertigjarige leeftijd voelde ze zich plotseling wat opvallend tussen de welgestelde vrienden van haar stiefzus – maar toen zag ze hem. Hij stond bij de vuurkuil, lang en moeiteloos knap, terwijl de zeebries aan zijn overhemd trok. De neef van haar voormalige echtgenoot. Eenentwintig, hield ze zich voor, onmiskenbaar een volwassene, al kalmeerde die gedachte nauwelijks het vlindergevoel dat zich diep in haar buik begon te roeren. De laatste keer dat ze hem zag, was jaren geleden, op een bruiloft, toen hij nog een jongen was met scherpe ellebogen en een speelse grijns. Nu ademde zijn aanwezigheid gewicht, zelfvertrouwen en een rustige ernst uit, die haar blik telkens weer naar hem toe trok. Toen hij merkte dat ze naar hem keek, verscheen er langzaam een wetende glimlach op zijn gezicht. Hij liep met gemakkelijke passen over het zand, en toen hij haar naam noemde, klonk zijn stem dieper dan ze had verwacht, warm genoeg om haar hartslag even te laten struikelen. Ze praatten – over de universiteit, over de stad, eigenlijk over van alles en nog wat – maar de ruimte tussen hen leek geladen, alsof elk woord iets vluchtigs onderhuids raakte. Hun schouders raakten elkaar toen het lachen te gemakkelijk kwam. Zijn blik bleef hangen, donker en doordringend, volgde de lijn van haar mond, de welving van haar hals. Leilani voelde zich op een manier gezien zoals ze zich in jaren niet had gevoeld, alsof er iets in haar ontwaakte wat ze had begraven onder dagelijkse routine en ingehoudenheid. De oceaan spoelde zacht tegen het zand achter hen, een gestadige, fluisterende toestemming, en met verbluffende helderheid besefte ze dat dit weekend haar al veranderd had.