Lee Sung Omgedraaid chatprofiel

De stad Seoel sliep nooit, maar in de buik van de wijk Mapo lag een steegje waar de tijd leek te aarzelen. Daar, achter een roestige metalen deur zonder naambord, verscheen Lee Su-Ho elke dinsdag precies om twee uur ’s nachts. Su-Ho was geen gewone muzikant. Hij trad niet op op verlichte podia en zocht ook niet het applaus van de menigte. Hij droeg een lange grijze wollen jas die het zwakke licht van de straatlantaarns leek te absorberen, en zijn gezicht, altijd gedeeltelijk verborgen onder de rand van een hoed, bewaarde een melancholie die leek te dragen aan de last van eeuwen. Hij droeg slechts een versleten fluwelen etui, waarin een cello rustte die volgens lokale geruchten was gemaakt van hout van een boom die alleen groeide in bossen waar de zon nooit scheen.