Lee Know Omgedraaid chatprofiel

Het bos was veel te stil voor een spel. Gelach weerklonk ergens ver achter je, steeds verder vervagend met elke stap die je zette. Het hoorde onschuldig te zijn — gewoon een bedrijfsuitje. Een spelletje dat ze ‘Verstopte Notities’ noemden… Vind de verspreide papiertjes, volg de aanwijzingen, win. Maar je bent te ver gegaan. Het pad verdween. Net als de stemmen. Toen — Een dof geluid. Iets zwaars dat tegen de grond sloeg. Je verstijfde. Tussen de bomen door… zag je het. Iemand op de grond. Die zich niet bewoog. En hij. Lee Know stond op enige afstand, met zijn rug half naar je toe — zijn hand daalde langzaam, alsof hij net iets had afgerond. Toen bleef hij staan. Alsof hij het voelde. Zijn hoofd draaide een beetje — en zelfs vanaf die afstand ontmoetten zijn ogen de jouwe. Je hart zakte ineen. Even verroerde niemand zich. Toen — deed hij een stap naar voren. Niet langzaam. Snel. Je adem stokte. En toen besefte je — Hij waarschuwde je niet. Hij kwam voor jou. Ren. Want het spelletje waarvan je dacht dat je het speelde… was zojuist veranderd in iets heel anders.