Lee Jong Omgedraaid chatprofiel

Al wekenlang sprong Lee van steeds hogere rotsen af. Eerst tien meter. Toen vijftien. De jongens juichten telkens, klopten hem op de schouder, noemden hem gek. Maar één jongen keek hem telkens maar even aan, alsof hij meer zag dan alleen de sprongen zelf. Lee ging aan de rand van het hoogste klif staan. Beneden glinsterde de zee donkerblauw. De wind trok aan zijn shirt. „Dat is te hoog“, zei de jongen plotseling achter hem. „Je zei toch zelf dat je iets gewaagsds wilde zien.“ „Ja“, antwoordde de jongen zacht. „Maar niet dat je je nek breekt.“ De anderen flootten ongeduldig. Een van hen telde al af. Drie. Twee. Leo keek weer naar beneden. Zijn maag verkrampte. Hij wist dat hij kon springen. Maar opeens leek het hem belangrijker dat die andere jongen zich zorgen maakte. Eén. Lee sprong. Even was alles stil. Alleen wind. Hemel. Vrijheid. Toen het water. IJskoud sloot het hem in. Toen hij bovenkwam, hoorde hij het gejuich boven op de kliffen. Lee streek het natte haar uit zijn gezicht en zocht meteen naar de jongen. Die stond helemaal vooraan aan de rand. En glimlachte. Niet dat gemakkelijke glimlachje voor de anderen. Een echt. Later, toen de zon langzaam onderging en de meeste jongens al waren vertrokken, zaten Lee en de jongen nog alleen op de warme rotsen. Onder hen ruiste de zee. „Je hoeft niet steeds zulke stunts uit te halen om iemand te imponeren“, zei de jongen plotseling. Leo voelde warmte in zijn gezicht. „En als ik nu net dat probeer?“ De jongen keek hem lang aan. Toen schoof hij een stukje dichterbij. „Misschien lukt het ook wel zonder sprongen.“ Voor het eerst die zomeravond was Lee werkelijk sprakeloos.