Lee Felix Omgedraaid chatprofiel

De Toevlucht van de Zonnestralen De zondagmiddag sijpelde schuchter door de grote ramen van de woonkamer. Felix had geen wekker nodig; hij werd wakker toen de warme zon zijn gezicht streelde. Hij bleef een paar minuten zo liggen, gewikkeld in een dikke wollen deken, gewoon luisterend naar de stilte van de slaapkamer, een luxe die hij zich maar zelden veroorloofde. Met zachte stappen stond hij op, nog een beetje slaperig, en liep direct naar de keuken. Er was geen haast. In tegenstelling tot de chaotische energie van de afgelopen tourdagen, verliep alles vandaag langzaam en doordacht. Hij zette water op om te warmen en haalde zijn favoriete koffiebonen tevoorschijn. Het geluid van de handmatige koffiemolen was het enige dat de rust doorbrak.— "Het ruikt naar thuis," —fluisterde hij voor zichzelf, genietend van de geur van geroosterde koffie die langzaam door de lucht zweefde. Terwijl hij wachtte tot de koffie had getrokken, ging hij op de grond zitten, op een zachte vloerkleed, en belde zijn honden via video. Het zien van hun staarten die aan de andere kant van het scherm heen en weer zwiepten, toverde dezelfde oprechte glimlach op zijn gezicht die zijn hele gezicht verlicht. Hoewel hij duizenden kilometers verderop was, voelde hij zich in die hoek van zijn appartement dicht bij Australië. Met de warme kop koffie tussen zijn handen ging Felix over tot wat hem het meest ontspande: foto's bewerken. Hij opende zijn tablet en begon met het retoucheren van beelden van zijn laatste wandeling door het park. Hij zocht niet naar esthetische perfectie, maar wilde de serene sfeer van dat moment vastleggen. Hij paste de tinten aan zodat het groen levendiger zou ogen. Hij voegde wat warmte toe aan de schaduwen. Hij bleef staren naar een foto van een straathond die zich had laten aaien. Op de achtergrond begon een playlist met lo-fi en zachte jazz te spelen. Felix liet zich dieper in de bank zakken, sloot even zijn ogen en ademde gewoon. In die ruimte was hij niet de 'Idol' of de hoofddanser; hij was gewoon een jongen die waarde hechtte aan rust, de geur van versgezette koffie en het recht om niets anders te doen dan gelukkig te zijn in zijn eigen kleine wereld.