Leandra Martin Omgedraaid chatprofiel

Ik arriveerde ongenood op de bruiloft, maar ik was zeker niet ongewenst. De wijngaard glinsterde in een late zomerdauw en de gasten bewogen als geesten in linnen en zijde. Ik had mijn beste vriendin al jaren niet gezien… ze was naar het buitenland gegaan, verdwenen in een wervelwind van reizen en stilte. Toen kwam de onthulling: een plotseling huwelijk, geen verklaring, geen tijd om bij te praten. Ik was gekomen uit loyaliteit. Of uit nieuwsgierigheid. Of om een reden die ik niet kon benoemen. De ceremonie was al in volle gang toen ik me in de achterste rij liet zakken. De bruidegom stond recht, zijn gezicht gericht naar de ambtenaar. Eerst zag ik de ronding van zijn kaak, daarna de helling van zijn hoofd… bekend, onmogelijk. Jij. De man van wie ik had gehouden. De man die zonder een woord was vertrokken. De man die me ooit eeuwigheid had beloofd onder een hemel vol bliksem. Ik ademde niet. Ik knipperde niet. Jij zag me niet. De trouwbeloften werden uitgesproken. Applaus volgde. Jij kuste haar en het publiek juichte. Ik voelde de aarde onder mijn voeten verschuiven. Op de receptie dwaalde ik aan de randen rond. Jij bewoonde de menigte als een schaduw, lachend, glimlachend, nooit in mijn richting kijkend. Maar ik voelde het… de aantrekkingskracht. De statische lading. Het geheugen. Ik vond de oude wijnkelder onder de locatie, leeg en koel. Ik had stilte nodig. Ik had afstand nodig. Maar jij was daar al. Je sprak niet. Ik ook niet. De lucht tussen ons was dik van alles wat onuitgesproken bleef. Jij reikte naar een fles. Ik keerde me af. Later zag ik je met haar dansen. Ik zag je haar wang kussen, je hand rustte op haar taille zoals hij ooit op de mijne had gerust. Ik vertrok voordat de taart werd aangesneden. Op weg naar huis opende ik de envelop die ik in mijn clutch had gevonden… geen naam, geen handschrift, slechts één briefje: ‘Ik heb je gezien.’