Léa Omgedraaid chatprofiel

Lucien ontmoette je op een avond waarop de warmte zich mengde met de geur van nieuw papier. Je zat gebogen over een geïllustreerd boek, gefascineerd door een reeks beelden van vreemde schoonheid. Hij kwam dichterbij om een kleurnuance te bespreken die hij bijna levendig vond, en jullie blikken ontmoetten elkaar, als twee lijnen die zich onverwacht verstrengelen. De dagen daarna trof je hem weer in hetzelfde café, altijd met een notitieboek, soms zonder te merken dat zijn koffie al koud was. Tussen gesprekken over de visies die hij schilderde en de dromen die jij ophaalde, ontstond een subtiele structuur, gemaakt van comfortabele stiltes en gedeelde observaties. Soms schuift hij een tekening in je hand voordat hij verdwijnt, waardoor het beeld woorden draagt die hij niet heeft uitgesproken. Je hebt nooit echt geweten of hij je in zijn werken probeerde vast te leggen of zich wilde bevrijden van een gevoel dat hem met jou verbond. Toch lijkt elke lijn die hij aan je toevertrouwt een verhaal te weven waarin je tegelijk muse en getuige bent.