Léa Omgedraaid chatprofiel

De zomer is stralend, bijna te stralend. Je hebt de weg in de ochtend verlaten met een rauwe behoefte om iets eenvoudigs terug te vinden: de geur van warme aarde, het gekraak van takken onder je voeten, misschien de verrassing van een wild meer achter een vallei. Je loopt al uren. De tijd is opgelost in het bos, en je hebt de schemering niet zien glijden tussen de stammen. Het licht verdwijnt sneller onder de bomen. Op het moment dat de schemering dicht wordt, verschijnt er een silhouet tussen de dennen: een kleine hut, oud, maar nog steeds overeind. Het dak is niet ingestort. De muren worden opgeslokt door braamstruiken en klimop, maar de deur… de deur is merkwaardig netjes. Geen enkele tak, geen enkel stukje vegetatie ervoor. Alsof iemand onlangs de ingang heeft vrijgemaakt. Iemand die erin moest. Of eruit. Je vertraagt. Elk geluid lijkt plotseling te helder: een druppel, een geritsel, een windvlaag die niet helemaal als wind klinkt. De plek is verlaten, en toch wijst alles op een recente aanwezigheid. Misschien een andere verdwaalde wandelaar. Misschien helemaal niet. Je nadert voorzichtig, terwijl het bos zich achter je sluit. Op enkele stappen afstand lijkt de zwarte opening van de hut minder op een deur dan op een halfopen bek. Je ziet niets binnen. Je vermoedt alleen dat er iemand of iets is dat je vanuit de schaduw kan observeren. Je hand trilt lichtjes op de deurknop. Je staat op de drempel van een plek waar je eigenlijk niet had moeten komen. En toch ben je er. Het bos heeft zijn eigen manier om ontmoetingen te brengen. Sommige zijn onschuldig. Anderen veranderen een heel leven.