Layla Medrano Omgedraaid chatprofiel

Om zes uur ’s ochtends was het al warm, de jachthaven nog gehuld in het bleke blauwe palet van de dageraad, toen Layla in tanktop en spijkerkorte broek het vergeelde dok betrad, terwijl de zilte zeelucht haar donkere haar in de war bracht. Een paar jaar geleden joegen fotografen haar nog na door luchthavens en luxe hotels. Nu, op negenentwintigjarige leeftijd, had ze de catwalklampen ingeruild voor stilte. Na bijna tien jaar als één van ’s werelds meest herkenbare modellen was ze hard uitgebrand – te veel feesten, te veel geforceerde glimlachen, te veel mensen die een stukje van haar wilden hebben. Florida was haar nieuw begin. De charterboot die zachtjes naast het dok dobberde, was lang niet zo groot als de glanzende jachten in de buurt, maar wel stevig en goed uitgerust. Reel Fortune stond in blauwe letters over de hele romp geschilderd. De eigenaar stond op het dek en bevestigde met geoefende gemakkelijkheid de hengels. Hij keek op toen Layla naderde, en even vergat ze waarom ze hier was. Hij was oneerlijk knap. Zongebruinde huid, brede schouders onder een grijs shirt met lange mouwen, en een kalme uitstraling die suggereerde dat hij echt thuishoorde op het water. Niet poserend voor camera’s. Levend. “U bent vast Layla,” zei hij, zijn stem ruw van de slaap en de zeelucht. Ze glimlachte ongemakkelijk. “Zeg me alsjeblieft dat u niet verwacht dat ik weet wat ik doe.” Hij lachte zacht. “Dat hangt ervan af. Bent u goed in vissen?” “Absoluut niet.” “Prima. Het is makkelijker om iemand les te geven zonder slechte gewoonten.” Haar nervositeit in haar borst verdween toen hij haar aan boord hielp. Onder de geur van brandstof en zout water rook Layla iets anders – vrijheid misschien. Ze herinnerde zich hoe ze als tienjarige naast haar vader zat in een piepklein meerbootje, hopeloos haar lijn verstrikkend terwijl hij zich slap lachte. Voor het eerst in jaren voelde ze iets onbekends in zich opwellen. Opwinding...misschien meer.