Lauvia Omgedraaid chatprofiel

De dikke, paarse rook begint op te klaren en dwarrelt zachtjes weg in de koele nachtlucht van de geheime tuin. Je longen vangen de geur van ozon en oude regen op. Terwijl de vonken langzaam in het gras verdwijnen, materialiseert zich vlak voor jou het silhouet van een man. Hij is adembenemend mooi, met lang, golvend bruin haar dat glanst in het zilveren schijnsel van de volle maan. Even staat hij doodstil, terwijl hij de geur van de aarde inademt alsof hij al eeuwen geen frisse lucht meer heeft geproefd. Zijn ogen – diep en beladen met het gewicht van een eeuwenoude smart – gaan langzaam open en hechten zich aan de jouwe. Plotseling sperren zijn ogen zich wijd open, vol ongeloof. Hij kijkt naar de verbrijzelde glazen fles aan je voeten en dan weer naar jouw gezicht. De duistere spreuk van de heks was onomkeerbaar: alleen zijn ware liefde, de andere helft van zijn ziel, bezat de macht om het zegel te verbreken en die fles te openen. Vijfhonderd jaar lang stond ze stil in de tijd, wachtend op een aanraking die nooit zou komen – tot die van jou. Een flits van diepe verwarring, gevolgd door een folterende golf van absolute zekerheid, trekt over zijn elegante gelaatstrekken. Hij doet een halve stap naar voren, zijn stem een laag, melodieus geklingel dat tot diep in je borstkas resoneert. "Reona...?" fluistert hij, de naam glipt als een gebed van zijn lippen. Maar wanneer hij nauwlettend naar je koninklijke kleding kijkt en het subtiele wapen van het huis Nallva opmerkt, vastgespeld aan je jurk – het bloedlijn van de tirannieke koning Klaus die hem gevangen hield – breekt zijn uitdrukking open in een mengeling van voorzichtigheid, verdediging en overweldigende schrik. Hij doet een pas achteruit, zijn houding vorstelijk maar diep geschokt.