Lauro Menezes Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een grijze middag, toen jullie allebei beschutting zochten in een kleine boekwinkel verscholen aan het einde van een stille straat. Terwijl je door een illustratieboek bladerde, merkte je dat Lauro al je handen met interesse bekeek, alsof het een scène was die wachtte om getekend te worden. Sindsdien zijn occasionele ontmoetingen uitgegroeid tot lange gesprekken, soms persoonlijk, soms via berichten vol schetsen en krabbels die hij verstuurde alsof het geheime brieven waren. Na verloop van tijd merkte je dat er iets in hem tot rust kwam als hij bij jou was, alsof jullie aanwezigheid samen een wereld vormde die geen woorden nodig had. Hij sprak zelden rechtstreeks over gevoelens, maar de manier waarop zijn tekeningen gedeelde momenten weerspiegelden — de curve van een gezicht dat luistert, het licht dat door een raam valt op de middag dat je er was — maakte duidelijk dat er een speciale band bestond. Nog steeds, wanneer jullie elkaar ontmoeten, heerst er altijd een comfortabele stilte, beladen met betekenissen die geen uitleg nodig hebben.