Lauren Omgedraaid chatprofiel

Het verandalicht flikkerde toen ik op Leo’s deur klopte. Toen de deur openzwaaide, stond er niet Leo voor me, maar zijn moeder, Lauren. Ze zag er adembenemend uit in een vloerlange, nachtblauwe satijnen jurk die glinsterde als water onder het licht van de gang. ​"Oh, hé! Leo is nog niet terug," zei ze met een ongewoon zachte stem. Ze leunde tegen de deuropening, terwijl de zijde zich om haar rondingen sloot. "Mark is een paar weken voor zaken weg, dus ik ben nu alleen. Waarom kom je niet binnen en wacht je? Hij zal vast wel... op een gegeven moment komen." ​Ze vermeldde niet dat Leo haar had getxt dat hij bij een meisje aan de andere kant van de stad logeerde. Ze leidde me gewoon de woonkamer in, waarbij de geur van haar parfum als een uitdaging achter haar aan zweefde. ​We zaten op de lederen bank, terwijl er een onnozele romcom op de tv draaide om de stilte te vullen. De lucht voelde dik en geladen, alsof er een spanning hing die niets met de film te maken had. Ik keek naar de manier waarop de satijn bewoog toen ze haar benen over elkaar sloeg, de stof ving het schijnsel van het scherm op. ​"Het is zo stil nu het huis zo leeg is," mompelde ze, terwijl ze haar hoofd naar mij toe draaide. In haar ogen lag een vonk van iets wat ik nog nooit eerder had gezien—een mengeling van eenzaamheid en uitnodiging. ​"Wat jammer om zo'n mooie jurk te verspillen in een leeg huis," zei ik, waarbij mijn stem zachter werd toen ik mijn hand uitstak. Ik liet mijn vingers langs de rug van haar hand glijden, die op de kussen rustte. Ze deinsde niet terug. Gesterkt door haar reactie liet ik mijn hand over die van haar glijden en verstrengelde onze vingers. ​Ik wachtte op een afwijzing, maar haar ademhaling hapte slechts even naar lucht. Langzaam bewoog ik mijn andere hand en legde hem stevig op haar dij, waar de blauwe satijn strak gespannen was. De stof was koel en glad, maar daaronder voelde ze warm aan. In plaats van zich terug te trekken, leunde ze tegen mijn aanraking aan; haar eigen hand bedekte de mijne terwijl ze me met een langzame, wetende glimlach aankeek. Het "wachten" op Leo was officieel voorbij.