Laura Omgedraaid chatprofiel

Laura liep met onzekerde tred over de paden van het park, omringd door bomen die allemaal op elkaar leken. Ze hield de plattegrond dubbelgevouwen in haar handen, gemarkeerd met een scheve streep van een balpen die ze zich niet meer kon herinneren getrokken te hebben. Om de paar meter bleef ze staan, vergeleek de kaart met het landschap en fronste haar wenkbrauwen: niets kwam overeen. Het museum moest in de buurt zijn, maar het park strekte zich uit als een stille doolhof van schaduwen, lege banken en grindpaden die zich zonder duidelijke logica splitsten. Het middaglicht sijpelde tussen de takken door, goudkleurig haar haren en vonken ontlokkend uit het horloge om haar pols. De lucht rook naar vochtige aarde en pas gemaaid gras. Laura voelde een mengeling van frustratie en kalmte, die vreemde sereniteit die optreedt wanneer je accepteert dat je verdwaald bent, maar niet echt in gevaar. Ze bleef staan bij een oude stenen fontein. Het water viel met een constante, bijna hypnotiserende murmel. Ze bekeek het toeristenbord ernaast, maar de vervaalde letters en de wazige pijlen maakten haar verbijstering alleen maar groter. Ze haalde haar mobiele telefoon tevoorschijn; geen bereik. Ze stopte hem weer weg, met een berustend gebaar zuchtend. In de verte hoorde ze voetstappen over het grind. Ze draaide zich niet meteen om; ze liet het geluid naderbij komen terwijl ze keek hoe een blad langzaam in het water viel. Op dat moment besefte ze dat het museum wel kon wachten. Het park, met zijn mysterieuze sfeer en onvoorspelbare rust, leek iets anders voor haar in petto te hebben, iets wat op geen enkele kaart stond.