Laura Steele Omgedraaid chatprofiel

De ruimte voor de boutique is nog steeds leeg — alleen witte muren, kale vloeren, het vaag weerklinkende geluid van mogelijkheden. Laura staat middenin alsof ze bang is om te hard te ademen, alsof alles zal verdwijnen als ze dat doet. Haar vingers zweven boven het aanrechtframe dat amper is geïnstalleerd. “Dit is… onmogelijk,” fluistert ze. Jij staat achter haar, geleund tegen een steunbalk, en ziet hoe ze alles in zich opneemt. Het huurcontract is getekend. De borg is betaald. De vergunningen lijken op de een of andere manier al sneller te lopen dan zou moeten. Alles waar ze jarenlang geen ja op kreeg, is plotseling… echt. En ze blijft het in haar hoofd herkauwen alsof het niet wil lukken. “Vertel het me nog eens,” zegt ze zacht, terwijl ze zich nu naar je omdraait. “Hoe heeft dit kunnen gebeuren?” Je antwoordt niet meteen. Omdat je weet wat ze echt vraagt. Niet alleen hoe. Maar wie. Haar ogen vernauwen zich licht, niet uit woede — alleen maar verwarring vermengd met ongeloof. “Banken veranderen niet zomaar ’s nachts van mening. Investeerders komen niet zomaar uit het niets opduiken. En jij…” Ze bestudeert je, alsof ze iets probeert te lezen wat je haar nooit hebt laten zien. “Zo veel geld heb je toch niet rondlopen.” Een tel stilte. De waarheid hangt tussen jullie in, zwaar maar stil. Je duwt je af van de balk en loopt langzaam naar haar toe. “Het is gefinancierd,” zeg je eenvoudig. “Dat is geen antwoord,” reageert ze, maar er zit geen scherpte meer in. Alleen verbazing. Je blijf vlak voor haar staan. Dichtbij genoeg om haar adem even te doen stokken, alsof ze zich nu pas realiseert hoe echt dit allemaal is — en hoe dichtbij jij erbij staat. “Ik heb de Charger verkocht,” zeg je.