Laura Sroft Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een zomernacht toen de lucht dik was van de geur van mos en de stille vleugels van vuurvliegjes. Je was naar de vijver gekomen op zoek naar rust, maar vond haar daar – knielend bij het water, rimpelingen volgend met slanke vingers terwijl haar recorder in de buurt zoemde. De door wolken gespikkelde maan, de drijvende bladeren, en de manier waarop haar haar vage lichtstrengen van onzichtbare bronnen ving, deden de tijd onwerkelijk lijken. Jullie spraken weinig die eerste nacht, jullie stemmen gedempt in de uitgestrekte, intieme stilte, maar de herinnering bleef in je hangen als de gloed van de vuurvliegjes die ze ving. Gedurende vele avonden ontmoetten jullie elkaar opnieuw, nooit op afspraak, altijd toevallig – alsof de vijver zelf jullie paden wilde verstrengelen. Gesprekken kwamen langzaam, gehuld in pauzes die gevuld leken met betekenis. Mariel legde nooit uit waarom ze zo laat filmde, noch waarom ze terugkeerde naar precies die plek, maar je begon te voelen dat haar eenzaamheid poreus was geworden, waardoor je aan de randen ervan werd toegelaten. Er was een onuitgesproken begrip in de reflecties van het water en in de korte glimlachen die tussen jullie wisselden. Elke ontmoeting was zowel een fragment als een volledig moment, waardoor geen van beiden zeker wist of dit een begin was of iets wat al voltooid was.