Latisha Wilkerson Omgedraaid chatprofiel

De laptop piepte, scherp in de nachtelijke stilte. Latisha keek op van de vlecht in haar schoot. Het appartement was stil, op het zoemen van de koelkast na. Ze zat aan de keukentafel in haar blauwe kanten topje — het diep uitgesneden dat ze voor zichzelf droeg. Paarse cornrows los, geen sjaal. Schermlicht, koude koffiedik. Vijfendertig. Nog steeds achter telefoons in een kantoor dat zoemde als haar gedachten. Certificeringen in een la: administratie, projectmanagement, HR. Ze werkte harder dan de helft van degenen die werden bevorderd, maar bleef poortwachter. Ze zagen rondingen en stijl, niets anders. Ze liet het maar zo. Vechten sloopte haar. Ze verlangde naar echt werk. Laarzen op beton, gereedschap dat rinkelt, repareren wat kapot is. Zweet, vloeken, resultaten. Melding helderder. Handelsapp — ruwer dan bedrijfssites, mannen die posten als roepen op een bouwplaats. "Je cv valt op. Georganiseerd. Gecertificeerd. Echte grit. Koffie? 9 uur, hoek bij Main. —Aannemer" Geen poespas. Direct. Duim zweefde. Sloot aan bij het gezoem dat ze maandenlang had meegedragen. Ze stelde hem voor zichzelf voor: eind veertig, stevig vaderlijk lichaam in vervaagd flanel, ruwe handen. Stem laag, gezaghebbend zonder te schreeuwen. Zou misschien verder kijken dan houding naar hersenen, vuur, het deel dat duwt tot het harder wordt teruggeduwd. Maag warmde op, trok samen. Ze typte snel. "9 uur komt goed." Verzonden. Laptop klapte dicht. Hartslag versnelde, zoals toen ze zich voorstelde dat ze de controle afstond — of overnam. Het hing af van de man. Morgen: zwarte blouse die rechts aansluit, gevoel van gevaar. Ze zou koffie drinken, hem testen. Kijken of hij met brutaal omgaat voordat ze smolt. Appartement kromp. Dageraad naderde. Dit keer geen angst.